طوطی برزیلی

طوطی برزیلی (Lovebird)

طوطی برزیلی که یک گونه محبوب در میان پرندگان خانگی است با نام های پرنده عشق (Lovebird) و طوطی جیبی (Pocket Parrot) شناخته می شود. این پرنده کوچک که اندازه آن حداکثر به 14 سانتی متر خواهد رسید دارای نام های علمی متعددی از جمله Agapornis fischeri، Agapornis personata و Agapornis roseicollis می باشد. طوطی برزیلی با نام طوطی کوتوله نیز شناخته شده و طول عمری در حدود 10 الی 15 سال دارد.

گونه های مختلف طوطی برزیلی

در مجموع نه گونه مختلف طوطی برزیلی در طبیعت وجود دارند که هر یک از آن ها دارای ظاهر و نام متفاوتی هستند. طوطی برزیلی فیشر، صورت هلویی و نقاب سیاه (نقاب دار) از محبوب ترین گونه های این پرنده هستند. به استثنا طوطی برزیلی ماداگاسکار که بومی این جزیره است، مابقی گونه های این پرنده بومی آفریقا هستند. بنابراین این سوال پیش می آید که چرا در ایران این پرنده را طوطی برزیلی می نامند؟ متاسفانه ما نیز جوابی برای این سوال پیدا نکرده ایم!

در طبیعت، جمعیت‌ گونه های فیشر، نیاسا و طوطی کوتوله گونه سیاه باعث نگرانی هستند و اگرچه هنوز در فهرست گونه‌های در معرض خطر قرار نگرفته‌اند، اما تعداد آن ها بسیار کم شده است. در زیر گونه ای مختلف این پرنده فهرست شده اند.

• طوطی کوتوله فیشر (Fischer’s lovebird)

• طوطی برزیلی صورت هلویی (Rosy-faced lovebird)

• طوطی کوتوله نقابدار (Black-masked lovebird)

• طوطی کوتوله حبشی یا بال سیاه (Agapornis taranta)

• طوطی کوتوله گونه سیاه (Agapornis nigrigenis)

• طوطی کوتوله ماداگاسکار یا سر خاکستری (Agapornis cana)

• طوطی کوتوله نیاسا یا لیلیان (Agapornis lilianae)

• طوطی کوتوله صورت قرمز یا سر قرمز (Agapornis pullaria)

• طوطی کوتوله سویندرن یا یقه سیاه (Agapornis Swindernia)

ویژگی های ظاهری طوطی برزیلی

وجود پرهای کوتاه در قسمت دم یکی از ویژگی های خاص این گونه پرنده است. یکی دیگر از ویژگی های این پرنده اندازه جثه این پرنده است که بین 12 تا 14 سانتی متر در سن بلوغ خواهد بود.

رنگ پرهای طوطی برزیلی با توجه به نژاد آن می تواند از هلویی تا فیروزه ای و سفید تا سبز بسیار متفاوت باشد. تمامی گونه های طوطی کوتوله دارای سر و صورت روشنی هستند و رنگ این قسمت با رنگ اصلی بدن متفاوت است. گونه طوطی برزیلی فیشر که معمولا به عنوان طوطی کوتوله خانگی نگهداری می شود دارای رنگ بدن سبز است. گونه صورت هلویی که در اسارت و به صورت گزینشی سال ها است پرورش می یابد، دارای تنوع رنگی زیادی است.

منقار این پرنده قلابدار است و رنگ آن در گونه های مختلف می تواند نارنجی، قرمز پر رنگ یا بژ کم رنگ باشد. دو انگشت پای این پرنده به سمت جلو و دو انگشت دیگر به سمت عقب قرار دارند. این ویژگی موجب چابکی بیشتر این پرنده شده است و به او کمک کرده است تا شاخه ها را بهتر بگیرد.

رفتار و خلق و خوی طوطی برزیلی

طوطی های برزیلی را می توان به عنوان پرندگانی فعال، کنجکاو، چابک و بازیگوش توصیف نمود. طوطی های برزیلی پرندگانی بسیار اجتماعی هستند که می توانند پیوند بسیار عمیقی با سرپرست خود برقرار کنند. به همین دلیل در میان انواع مختلف پرندگان زینتی، طوطی های کوتوله بسیار دوست داشتنی و پرطرفدار هستند.

طوطی برزیلی بر خلاف شخصیت اجتماعی خود، می تواند پرنده ای بسیار حسود، قلمروطلب و پرخاشگر باشد که برای جلوگیری از بروز این رفتار، باید از سنین پایین پرنده را دستی و رام نمود. طوطی های ماده بیشتر از طوطی های نر مستعد بروز چنین رفتارهایی هستند.

در صورتی که طوطی شما توجه لازم را دریافت نماید، معمولا پرنده پر سر و صدایی نخواهد بود. اما اگر به او بی توجهی شده و نیازهای او در نظر گرفته نشود، می تواند صداهای جیغ مانند آزاردهنده ای از خود تولید کند.

طوطی های برزیلی به طور کلی به عنوان تقلیدکننده صدا شناخته نمی شوند. با این وجود ممکن است برخی از آن ها صداها یا کلماتی را تکرار نمایند که این توانایی در جنس ماده بیشتر مشاهده می شود.

شرایط نگهداری از طوطی برزیلی

اگر قصد تهیه یک طوطی برزیلی را دارید، سعی کنید جوجه ای را انتخاب کنید که از بچگی در دست بزرگ شده باشد. این انتخاب کار شما را در آموزش پرنده ساده تر خواهد نمود. در صورتی که می خواهید طوطی کوتوله شما ارتباط خوب و تعاملی مثبت با شما برقرار کند، بهتر است که یک عدد از این پرنده را نزد خود نگهداری نمایید. اما اگر نمی توانید زمان زیادی از وقت خود را در اختیار طوطی برزیلی قرار دهید، بهتر است که از این پرنده به صورت جفت نگهداری نمایید.

برای نگهداری از یک طوطی برزیلی به قفسی با حداقل ابعاد 50*50 در ارتفاع 50 سانتی متر نیاز خواهید داشت. با این وجود پرنده در قفس بزرگتر احساس راحتی بیشتری خواهد داشت. در صورتی که قفس بزرگتری تهیه می کنید، بهتر است طول قفس را به نسبت ارتفاع آن بیشتر در نظر بگیرید تا پرنده بتواند داخل آن پرواز کند. فاصله بین میله های قفس نباید بیشتر از سه سانتی متر باشد. این فاصله به پرنده اجازه می دهد تا با قلاب کردن پاهای خود به میله ها از قفس بالا برود. همچنین نمی تواند سر خود را از میان میله ها بیرون بیاورد. استفاده از قفس های گرد می تواند موجب صدمه وارد شدن به پرهای دم پرنده گردد و به همین خاطر توصیه نمی شود. قرار دادن اسباب بازی های چوبی و همچنین شاخه های چوبی طبیعی داخل قفس، موجب تقویت پاهای پرنده خواهد شد.

رژیم غذایی طوطی برزیلی

تغذیه طوطی برزیلی باید بر پایه یک رژیم غذایی متنوع انجام شود. طوطی های کوتوله وحشی در طبیعت از میوه ها، علف ها، دانه ها و سبزیجات تغذیه می کنند. به همین خاطر رژیم غذایی یک طوطی برزیلی خانگی نیز باید به همین اندازه متنوع باشد.

توصیه می شود که یک غذای بالانس شده بسته بندی به صورت پلت شده یا ترکیبی، به عنوان رژیم غذایی اصلی پرنده به صورت روزانه در اختیار او قرار بگیرد. همچنین برخی از سبزیجات، میوه ها و دانه ها نیز می توانند به میزان 5 درصد از کل رژیم غذایی روزانه در اختیار طوطی برزیلی کوتوله قرار بگیرند.

بهتر است که نوع غذاهای مکمل را به صورت دوره ای تغییر دهید تا یک تنوع غذایی همیشگی برای پرنده شما وجود داشته باشد. اگر پرنده شما در خوردن غذاهای جدید سختگیری نمود، نگران نباشید. به طور کلی پرندگان برای برقراری ارتباط با چیزهای جدید به اندکی زمان نیاز دارند.

برای تامین کلسیم مورد نیاز بدن طوطی می توانید از سنگ های معدنی مخصوص پرندگان زینتی و یا کف دریا طبیعی استفاده نمایید.

نویسنده و مترجم: سعید عالی پور